Nauki Męki Pańskiej w świetle duchowości oriońskiej
Wielka Sobota to dzień, w którym wszystko zdaje się zatrzymywać: Bóg milczy, ziemia strzeże ciała Jezusa, a uczniowie są zranieni i zagubieni. Także kobiety niosą w sercu ciężar tych godzin: widziały cierpienie, poznały bezsilność, poczuły mrok zstępujący na ich nadzieję. Mimo to nie dają się zwyciężyć. W milczeniu nadal kochają; w próbie pozostają wierne; podczas gdy wszystko mówi o końcu, one przygotowują wonności. To gest prosty, ubogi, niemal ukryty, lecz ewangelicznie ogromny: mówi nam, że miłość się nie poddaje, że wiara nie ucieka, a nadzieja może pozostać żywa nawet wtedy, gdy jeszcze niczego nie widzi.
Święty Alojzy Orione poznał osobiście mrok Wielkiej Soboty — chorobę, niezrozumienie, bóle fizyczne i duchowe, które naznaczyły jego życie i misję. Nigdy się jednak nie zatrzymał. Na stronie o niezwykłym pięknie pisał: „O Wiaro! Jakże pocieszasz duszę w te dni, w których wszystko jest smutkiem i boleścią! Każdy spadający liść ostrzega mnie, że życie ulatuje: każda odlatująca jaskółka przypomina mi moich bliskich, którzy opuścili ziemię dla wieczności. I podczas gdy natura mówi mi tylko o bólu, wiara mówi mi tylko o nadziei” (Nel nome della Divina Provvidenza, 181). I jeszcze, niczym paschalny okrzyk rozdzierający ciszę grobu: „Chrystus zmartwychwstał! Ale jest wciąż pośród nas, jest zawsze z nami, aby otrzeć każdą łzę i przemienić wszelkie cierpienia w miłość. Przyszłość należy do Niego, do Chrystusa” (Scritti 117,102).
Wielka Sobota uczy, że gdy wszystko zdaje się mówić o bólu, wiara nie przestaje mówić o nadziei; w ten sposób serce, powierzone Opatrzności Bożej, oczekuje Paschy, nie zatrzymując się, nie rozpaczając i nie przestając kochać.
The post Wielka Sobota — lekcja milczenia, oczekiwania i nadziei first appeared on Małe Dzieło Boskiej Opatrzności – Orioniści Prowincja Polska.